مقدمه
ارزیابی بخشی از هستی تحقیقات علمی است. از زمان انتخاب مسئله پژوهش، در اولین پژوهش که در کارشناسی ارشد شروع می شود تا پایان عمر محقق، پژوهش های او مورد ارزیابی قرار می گیرند. در تمام چرخه پژوهش ارزیابی وجود دارد. انتخاب سوال پژوهش، نحوه انجام کار آئین نگارش و غیره تا رسیدن به نتیجه و بعد از اتمام پژوهش ارزیابی برای انتشار با داوری ها شروع می شود. نتایج تحقیقاتی که برای انتشار منتشر شده اند، مستلزم یک فرایند بررسی همکارانه هستند که کیفیت علمی آنها را بررسی می کند. پژوهش ها به طور مداوم در طول عمر خود مورد ارزیابی قرار می گیرند: زمانی به شکل طرح هستند، زمان انتشار، زمان استفاده از آنها برای ارتقاء، برای تامین مالی پیشنهادات تحقیق، برای اختصاص به نقش خاص در کمیته، برای شناخت از طریق جوایز، ... محققان اغلب ارزیابی می شوند.
بنابراین ارزیابی تحقیق می تواند برای اهداف مختلف انجام شود. این می تواند پژوهش های علمی، محقق فردی، یک گروه پژوهشی یا واحد سازمانی (به عنوان مثال، یک بخش) هدف قرار دهد. این ممکن است حتی به کل سازمانها (به عنوان مثال، دانشگاهها) یا حتی کشورها تعمیم داده شود. در هر صورت، ارزیابی برای ارزیابی برخی مفاهیم صریح یا ضمنی از ارزش یا کیفیت پژوهش انجام می شود. برای رسیدن به اهداف مثبت ارزیابی تحقیق، اهداف مشخص هرگونه تلاش ارزیابی باید به روشنی پیش بینی شود و نحوه انجام آن با این اهداف هماهنگ باشد. ارزیابی باید از اصول پایه و معیارهای عملی پیروی کند، شناخته شده و به اشتراک گذاشته شده توسط ارزیابان و محققین، و هر گونه ویژگی های زمینه علمی و زمینه های درگیر را در نظر بگیرد.
ارزیابی می تواند تاثیر قابل توجهی در بهبود کیفیت تحقیق و بهره وری داشته باشد. تشخیص و حمایت از تحقیقاتی که می تواند منجر به پیشرفت دانش و تاثیر بر جامعه شود، حیاتی است. در عین حال، اثر پیروی از معیارها یا روش های اشتباه در ارزیابی تحقیقات می تواند اثرات بلند مدت منفی داشته باشد. به طور خاص، ممکن است به شدت به پتانسیل نسل های آینده محققان آسیب برساند. از این رو برگزاری همایش ارزیابی پژوهش ها (مسائل، روشها و کاربردها) کمک می کند تا نظر محققین و پژوهشگران در همه زمینه های علمی در این همایش به اشتراک گذاشته شود.